唐雎不辱使命

Qín wáng shǐ rén wèi Ānlíng jūn yuē: “Guǎ rén yù yǐ wǔ bǎi lǐ zhī dì yì Ānlíng, Ānlíng jūn qí xǔ guǎ rén!”

秦王使人谓安陵君曰：“寡人欲以五百里之地易安陵，安陵君其许寡人！”

Ānlíng jūn yuē: “Dà wáng jiā huì, yǐ dà yì xiǎo, shèn shàn; suī rán, shòu dì yú xiān wáng, yuàn zhōng shǒu zhī, fú gǎn yì!”

安陵君曰：“大王加惠，以大易小，甚善；虽然，受地于先王，愿终守之，弗敢易！”

Qín wáng bù yuè. Ānlíng jūn yīn shǐ Táng Jū shǐ yú Qín.

秦王不悦。安陵君因使唐雎使于秦。

Qín wáng wèi Táng Jū yuē: “Guǎ rén yǐ wǔ bǎi lǐ zhī dì yì Ānlíng, Ānlíng jūn bù tīng guǎ rén, hé yě? Qiě Qín miè Hán wáng Wèi, ér jūn yǐ wǔ shí lǐ zhī dì cún zhě, yǐ jūn wéi zhǎng zhě, gù bù cuò yì yě. Jīn wú yǐ shí bèi zhī dì, qǐng guǎng yú jūn, ér jūn nì guǎ rén zhě, qīng guǎ rén yú?”

秦王谓唐雎曰：“寡人以五百里之地易安陵，安陵君不听寡人，何也？且秦灭韩亡魏，而君以五十里之地存者，以君为长者，故不错意也。今吾以十倍之地，请广于君，而君逆寡人者，轻寡人与？”

Táng Jū duì yuē: “Fǒu, fēi ruò shì yě. Ānlíng jūn shòu dì yú xiān wáng ér shǒu zhī, suī qiān lǐ bù gǎn yì yě, qǐ zhí wǔ bǎi lǐ zāi?”

唐雎对曰：“否，非若是也。安陵君受地于先王而守之，虽千里不敢易也，岂直五百里哉？”

Qín wáng fú rán nù, wèi Táng Jū yuē: “Gōng yì cháng wén tiān zǐ zhī nù hū?”

秦王怫然怒，谓唐雎曰：“公亦尝闻天子之怒乎？”

Táng Jū duì yuē: “Chén wèi cháng wén yě.”

唐雎对曰：“臣未尝闻也。”

Qín wáng yuē: “Tiān zǐ zhī nù, fú shī bǎi wàn, liú xuè qiān lǐ.”

秦王曰：“天子之怒，伏尸百万，流血千里。”

Táng Jū yuē: “Dà wáng cháng wén bù yī zhī nù hū?”

唐雎曰：“大王尝闻布衣之怒乎？”

Qín wáng yuē: “Bù yī zhī nù, yì miǎn guān tú xiǎn, yǐ tóu qiāng dì ěr.”

秦王曰：“布衣之怒，亦免冠徒跣，以头抢地耳。”

Táng Jū yuē: “Cǐ yōng fū zhī nù yě, fēi shì zhī nù yě. Fú Zhuān Zhū zhī cì Wáng Liáo yě, huì xīng xí yuè; Niè Zhèng zhī cì Hán Kuǐ yě, bái hóng guàn rì; Yāo Lí zhī cì Qìng Jì yě, cāng yīng jī yú diàn shàng. Cǐ sān zǐ zhě, jiē bù yī zhī shì yě, huái nù wèi fā, xiū jìn jiàng yú tiān. Yǔ chén ér jiāng sì yǐ. Ruò shì bì nù, fú shī èr rén, liú xuè wǔ bù, tiān xià gǎo sù, jīn rì shì yě.”

唐雎曰：“此庸夫之怒也，非士之怒也。夫专诸之刺王僚也，彗星袭月；聂政之刺韩傀也，白虹贯日；要离之刺庆忌也，仓鹰击于殿上。此三子者，皆布衣之士也，怀怒未发，休祲降于天。与臣而将四矣。若士必怒，伏尸二人，流血五步，天下缟素，今日是也。”

Tǐng jiàn ér qǐ.

挺剑而起。

Qín wáng sè náo, cháng guì ér xiè zhī yuē: “Xiān shēng zuò! Hé zhì yú cǐ! Guǎ rén yù yǐ. Fú Hán, Wèi miè wáng, ér Ānlíng yǐ wǔ shí lǐ zhī dì cún zhě, tú yǐ yǒu xiān shēng yě.”

秦王色挠，长跪而谢之曰：“先生坐！何至于此！寡人谕矣。夫韩、魏灭亡，而安陵以五十里之地存者，徒以有先生也。”